İmdat Demir

bir müminin umutları
genişliğindeki yüreğinde
hangi beyaz taylar koşabildi
ama sussa da dilin
yalnızlığın şarkısını
söyledi hep gözlerin

imdat DEMİR

iyidir
deresi ayırarak kendini
-kalapotomoz-
yaklaştırır
kıyılarına huysuz
kardelenin
doğduğu yerdir
-karadeniz-
dokuz canlıdır
birini alsanız
ölürüm
ama
yaşayarak
bir ağustos’da
bunu bilebilirim
ya da
-ertelenmiş bir doğumla-
ancak yaşayabilirim
her eylül
gökyüzü parmaklarından giderdi
nice doğumlar
bırakarak belleğime
hatırlamasam da
sararmış bir yaprak gibi
bir hışımla
alışmaya alışırdım
özgürlüğe
adıyorum seni
bir sen bir de öz-gür-lük
yanında peygamber çiçeği
iyi ki varsınız
umudum
biri yok
kışlada
kırklara karışmış
alır beni mevsiminden
zemheri
şimdi sıcak
ve yakın
ve uzaklara
-belki bulurum sizi-

İmdat DEMİR