İMDAT DEMİR — filozofkirpi

KUZGUNUN PANDOMİMASI

çala kamçı bizar durur yeleleri karölüm çekirdeği diğer yarısı hayatınomuzlarında keman telleri uçuşurgözleri merdiven yorgunu kanaruzaklardan kim sorar mahşere kaç atlı varyanıp söner kelimelerikesik…

Yazıyı Oku

YOLCU

akrebin yaraladığı ellerimle açıldım tenha koylarından uzak denizlerin yüküm gece yalnızlığı yürü git dedim kendi karanlığına gündüzleyin açmayan ufuklar yüklen ki yüreğin gam tutsun…

Yazıyı Oku

ŞEY

    sadecesöylemekleyetindiğimşeycici kızgözlerinçok güzel/di İmdat DEMİR

Yazıyı Oku

POTKAL

gözlerindeki hayat boşluğu içerlenir mi bu kadar bu kadar aşklarda küçücük bir bebek hiç olmadığı kadar kızgınlık masumiyet ve bebek orada adanan potkal İmdat…

Yazıyı Oku

YERYÜZÜ KANADI

evreninde buhur kokusu bahar mahşere daha ne var orada atlara giden yollara gül dikeni yeryüzü kanadı ömürçalar işaretler virgülle ayrılmış bir ayrıntı belki terleyen…

Yazıyı Oku

BU GÜN

Rahmetli Hirant Dink’e öz gür can /o gün/ altları yırtık ayak kabından taştı kırmızı soluk soluğa meydanlara haleluya elhamdulillah /bu gün/ katıl “alınmış gibi…

Yazıyı Oku

ŞEHRİ-İ DİRİLİŞ

Sezai Karakoç’a “Denizin kentini yaktım Vızıldayıp duran kafamın ortasında Denizin kentini yaktım Hurma şırıltılarıyla” kapı açılınca uyku saatleri gecenin boşluğunda asılır beyinde serimlik sorular…

Yazıyı Oku

MAKAM-I SİYAH

çocuklardan içe doğru ellerimde bu teller ekimde rüzgar bahçesinde keman çalar seni kuşanmış yağmurlar aklıma yağar kalem tutar beynim sorular bire doğru pir çıkar…

Yazıyı Oku

GÖĞÜN GÖZYAŞLARI

akdeniz ağlıyor ve sen gözyaşlarından bakıyorsun ona yansıyan o değil içindeki kederindir belki ne dersin akdenizli sevgili geçerdi parmaklarım usulca başakların eylüle solan yüzünde…

Yazıyı Oku

ŞİMDİNİN CİNNETİN’E

bir ceviz kabuğunda yağmurlu günleri gördü ağladı elleri arasında yüzü çatladı kimsesi kalmadı sanmıştı içinden bir ateş düştü inancının ortasında yaktığı kendi değildi inceden…

Yazıyı Oku