İmdat DEMİR

çocukluğumun gözyaşıyla yıkadım bu sabah yüzümü
güneysu’nun taşları hâlâ soğuk,
yüzümde bir dağın sabrı,
ellerimde ise senin unuttuğun sıcaklık…

sabahın gövdesine çivilenmiş bir dua gibiyim,
kar kristalleri arasında yanıyorum,
zemheriyle konuşuyorum
çünkü ateş de, buz da aynı kaderin iki yanıdır.

attaya gittiğin gün
gökyüzü taş kesildi,
rüzgârın sesi bile sürgün edildi bu vadiden.
ben kaldım; bir yankı,
düşmüş bir gölge,
bir çocuğun içine gömülmüş deniz.

bana “dön” diyen her rüya
kendi mezar taşını taşır alnında,
çünkü gidişlerin yankısı
dönüşlerin suskunluğudur.

ben buzdan bir dervişim şimdi,
avuçlarımda ateşin fosforu,
kalbimde erimeyi bekleyen
bir çığlık kadar sıcak sen.

rüyalarımı ekmekle yoğuruyorum,
adını fısıldayan her kar tanesi
benim içimde bir kehanet gibi eriyor.

güneysu, ey mavi kederin beşiği,
sularında hâlâ çocukluğum yüzüyor
yırtılmış bir uçurtma kanadında.

ben o uçurtmanın ipiyim
göğe tutunamayan,
ama kopmayı da beceremeyen.

attaya giden sevgilim,
seninle beraber gitti gülüşümün yankısı,
gözbebeklerimin kıyısında bir balık öldü,
adı: özlem,
rengi: kararmış bir akşam.

ve ben hâlâ erimeyi bekleyen bir buzum,
ellerin değmedikçe çözülmeyen,
bir dua, bir lanet, bir çocuk kalıntısı.

gözlerimden sarkıyor uzaklığın kandilleri,
ışıkları kırık, ama yanmaya devam eden.
benim içimdeki tapınak yıkıldı,
ama tütsü hâlâ senin kokunla yanıyor.

bir gün dönersen
dönme,
çünkü seni bekleyen ben değilim artık,
ben senin bekleyişinden arta kalan gölgeyim.

bana ait olmayan bütün mevsimleri
tek tek giydim bu gece,
sonra hepsini yaktım
gökyüzü gri, ben küldüm,
ama küller de seni hatırlıyor.

çocukluğumun gözyaşı hâlâ toprağa düşüyor,
her damla bir dua,
her dua bir fırtına.

güneysu’nun taşları dinliyor beni,
ve biliyorum,
senin adınla çatlayacak bu buzlar.

çünkü ben
yangınlardan düşmüş bir buz parçasıyım,
ve sen,
erimeyi bilmeyen
tek baharım.