İmdat DEMİR

Dehşetengiz havadan yanaşılmazdı ağır gövdemiz

Saçaklarımız usul usul akardı göğüs uçlarımıza

Pas kokardı tenimiz, rutubetli bir çan

Gölge darbeleriyle çatırdar kent kabuğu bizim adımızla

Kesik bir rüzgârla saplanır göğün kalbine

Her esinti içimize sürülmüş gizli sürgün

Çatılardan sarkan çocukluklarımız bakar aşağı şaşkın ve yalın

Zaman, kiremit aralarına gizlenen paslı garnizon

———

Göğsümüzde mühürlü eski imparatorluk defterleri ağır

Her yaprakta unutulmuş bir sınır taşı

Şehir rüyasını geri sarar geceleri içimize doğru

Sokak lambaları titrer, hafızasını yitirmiş yıldız

Bir çoban sesi girer ansızın uykumuza

Koyun yerine sayar yenilmiş ihtimallerimizi teker

Her sayı ufukta kaybolan kuyruklu yıldız

Göğsümüzden geçip arşive düşen kısa not

———

Aynaya bakarız, yüzümüz değil iklim çıkar

Kaşlarımızda kuzey rüzgârlarının donuk öfkesi birikir

Dudaklarımızda kurumuş çöl nehirlerinin çatlağı kalır

Konuşmadığımız kelimeler dilde küflü tohum bekler

Her susuş yeni bir mülteci kampı kurar

Duygularımız tel örgülere takılmış kağıt uçurtma

Göğsümüzde dönen küçük gezegenin takvimi şaşar

Günler birbirine karışır, ibreler geri kaçar

———

Bir ağaca yaslanırız, kökleri yoklar nabzımızı

Toprak, gömülmüş tanrıların yorulmuş sesini üfler

Gövdemiz yürüyen bir kazı alanına döner

Her nefeste kırık bir uygarlık seramiği parlar

Rüzgâr, iflas etmiş imparatorlukların defterini okur

Alacaklı hanesinde silik de olsa adımız yazar

Var olmak, borçlar kısmına düşmüş kısa not

Yine de gökyüzüne imza atan ince titreşim

———

Gece çöker, saçaklarımızdan su damlar ağır

Her damla, üşümüş gövdelerin sessiz dilekçesi

Göğün taş kalbine postalanmış küçük arşiv kartı

Tanrı’nın el yazısı yağmurla hafifçe bozulur

Alfabe dağılır, yitik diller kalp çizer içimize

Biz, dehşetengiz havanın orta yerinde dururuz

Kesik rüzgârla göğün kalbine saplanırken usulca gülümseriz

Bilerek, göğün dediğimiz sırrın içimiz olduğunu