HAZANGÂH
gün akşama düşer
ay uzarken gözlerinde
pür neşe çocuk olurum
ellerinde biteviye süren
güzel kız üşürüm
bu yangın yerinde
tut beni
seni gördüm
yeşil şehrin saçaklarından
geceye damlayan
bir bulut gibi umarsız
inerim
ve dönerim sana
