ŞEHRİ-İ DİRİLİŞ
Sezai Karakoç’a
“Denizin kentini yaktım
Vızıldayıp duran kafamın ortasında
Denizin kentini yaktım
Hurma şırıltılarıyla”
kapı açılınca uyku saatleri
gecenin boşluğunda
asılır
beyinde serimlik sorular
kalp kalbe
kaç yıkımlı vakitler
daha pişmanlıkla
seyr-ü seferde
sararmış tütün tadı elleri
aklına düşen gece değil
bir kuşluk vaktidir belki
belki de ayet
yeni bir kıtada açan gül
omuzlarında hayat
şavkı kalbinde şehir
dirilişin muştusu
Ey Üstat!
imdat DEMİR
