İmdat Demir

kıpraşıyor içimde nemli bir rize
yamaçlardan kalbime inen ince sis
çay fidanları kaburgamda kök salıyor
yağmur haritayı buruşturup atıyor uzaklara
her damlada küçük bir veda
penceremde ıslak bir karadeniz takvimi
her yaprakta adının eksik harfi

git dedin kalbinden sürgün ettin
dudaklarından düşen karar ağırdı
bir cümleyle büyüdü bütün dağlar
omuzlarıma yıkıldı eski köprüler
sesinin gölgesi uzadı odalarda
kapı eşiğinde bekledi suskun bavul
kulpundan sarkan paslı bir rize

gidiyorum işte yağmur gibi ağır
ayak izlerim yosun tutmuş caddelerde
ardımda kalıyor konuşulamamış yıllar
duvar diplerinde bekleyen çocuk hüzünleri
çantamda kırık fincanlardan bir ülke
pasaportumda mürekkebi dağılmış öpüşler
her mühürde biraz eksilen kalp

sana suskunluklar getireceğim önce
harfleri kesik kesik nefes alan
boğazıma takılan paslı virgüller
konuşulmamış günlerin tavan arasında
örümcek gibi gezinen mahcup cümleler
gözlerimin arkasında büyüyen boşluk
yanaklarıma yazılmış görünmez manifestolar

ateşlerden üşümeler getireceğim sana
kor gibi titreyip kar gibi yanacağım
içimde karlar dışımda lav külleri
avuçlarıma çakıl taşı gibi acılar
parmak aralarından düşen kıvılcımlar
gecenin alnına değen ter damlaları
yıldız niyetine içilen yanık nefes

içimde bir rize daha büyüyor
haritası yalnız senin sesinden yapılmış
dağları hecelerine göre dizili
nehirleri kirpiklerinin yönüne akıyor
köyleri parmak izlerinle damgalı
her mahallede saklı bir bakışın
her bakışta yeniden kurulan dünya

gidiyorum işte ama içeri doğru
bedenim yola ruhum kıyıya çakılı
deniz feneri gibi yanıp sönüyor adın
her sönüşte kalbim sürgün uzay
her yanışta köy meydanı kalabalık
dönerken senden sana savruluyorum
suskunluğun en gürültülü yerinde
sana yine adımla dönüyorum