MAKAM-I SİYAH
çocuklardan
içe doğru
ellerimde bu teller
ekimde rüzgar
bahçesinde keman çalar
seni kuşanmış yağmurlar
aklıma yağar
kalem tutar beynim sorular
bire doğru pir çıkar
gece aydınlıktır birazdan
gün çalar
sonra yakut bir kelam
bir peygamber gelir
sabaha ışıklar
yola taşlar serzenişler
yolculuklar intizar
İstanbul karanlık odalarda İstanbul
bir çocuk mu
babayla
baba çocukla bir
bir bir’ine doğru
kelimeden esir gece yontar
belki uçurumdan bir rüzgar
belki de intihar
kendi bir’ine doğru
o iki hece
sen
imdat DEMİR
