İmdat Demir

sevgilim, senler içinde çoğalan bir sis taşıyorum

sisler dışında, bulut üstüne kurulmuş bir saatim var

keder yolumu tuttu; taşın alnına yazdı gece

gözlerim duyar; sessizliğin nabzını sayar gizlice

seslerim uçar; yanaklarından rüzgâr devşirir durmadan

bir adım ötende, adı unutulmuş bir ülke durur

yalnızlıklarında, kuşların diliyle konuşur gölgem

bu da geçer; geçmeyen şey içimdeki harita

gece de geçer; ama gece bende çoğalır

sen kalırsın; kırık bir hecede ısrarla

hecenin kırığı, dudaklarında saklı bir kapıdır

kapıyı açınca, çocukluğumdan duman çıkıyor sevgilim

dumanın içinde, adını söyleyen bir dere kıvrılır

ben o dereyim; taşlara çarpıp çoğalan yorgunluk

sen o taşsın; susup konuşan beyaz bir sertlik

bazen ikimiz, bir aynanın arkasında çoğalırız

aynadan sızan ışık, günahı bile yıkar sessizce

ve ben, gecenin eteğine tutunup yürürüm

tarihin içinden geçiyorum; omuzumda paslı sancak

sancağın ucunda, senin kirpiklerin titreşir uzun

atların soluğu gibi; uzak bir ovada büyür adın

çimenler eğilir; dudaklarına benzer yeşil yarıklar

bir çoban ıslığı duyarım; içimde bozulur zaman

zaman bozulunca, göğsümde bir çan kararıyor

o çanı kim çaldı; keder mi yoksa kader

kader, taşın kalbidir; konuşmaz, ama iz bırakır

iz dediğin, avucumda çizgi değil; bir ülke

ülke dediğin, senin “sen” oluşun kadar yalnız

bir nar çatlar; içinden geceye kırmızı ses akar

ses akar; ben susarım, susuşum büyür yel gibi

yel gibi büyürken, yüzümde bir sürgün yanar

sürgün yanar; çünkü ev, bazen insanda değildir

ev bazen sende; bana kiralanmış bir rüyadır

rüyanın kirası ağır; öderken dilim incinir

incinen dil, şarkı olur; şarkı da yara

yarayı sarar gibi; seni çoğaltırım içimde

pastoral bir sabah kuruyorum; gölgene yaslı tarla

tarla sarı; sarının içinde gümüş bir suskunluk

suskunluğun gözü vardır; benim gözümden bakar

bakınca, bulutların altında bir mahkeme kurulur

yargıç, eski bir kuyu; hükmü suyla yazıyor

suya yazılan hüküm, sıcakta buhar olur sevgilim

buhar olup kalkar; göğün cebinde saklanır sonra

ben o cebin yırtığıyım; sızarım her duaya

dua dediğin, bazen korkunun süslü gömleğidir

gömlek yırtılınca, çıplak kalır varoluşun sesi

ses çıplak; ben ürperirim, ama yürürüm yine

yürürken, ayak izlerim kederden yapılmış mühürler

mühürler kırılır; her kırıkta senin yüzün belirir

yüzün belirince, içimde bir şehir susar aniden

o şehirde, bütün sokaklar “sen” diye kapanır

kapalı sokakta, bir çocuk ağlar; ben dinlerim

dinledikçe, geceyi taş gibi cebime koyarım

taş ağırlaşır; ama taşın hafızası da büyür

hafıza büyür; ben küçülürüm, sana yer açarım

yer açınca, yalnızlık çekilir; geriye ses kalır

ses kalınca, suskunluğum bile yürür peşimden

ve ben, kırık heceyi öpüp çoğaltırım

sürreal bir rüzgâr geliyor; kapılar ters açılıyor

ters açılan kapıda, ben kendime rastlıyorum birden

kendim dediğim, yarım bir harf; eksik bir gölge

gölge konuşuyor; “geçmek” diyor, “kalmak” diyor

kalmak bazen bir tuz; dilde yanar, acıtır

geçmek bazen bir kılıç; omuzdan su gibi iner

ikisi arasında, senin adın bir köprü kurar

köprüden geçerken, ayaklarım masal olur sevgilim

masal olunca, tarihin dişleri bana değmez artık

ama içimde, bir maden çalışır; keder çıkarır

keder çıkarırken, yıldızlar paslanır; gök kararır

kararan göğe, senin gülüşünü asarım gizlice

gülüş asılınca, gece bile utangaçlaşır biraz

utanç, insanın içindeki en eski ışıktır

ışık eski; ben yeni bir acıyla yenilenirim

yenilenmek, bazen yıkılmanın kibar adıdır sevgilim

yıkılınca, heceler dağılır; dilim ıssızlaşır

ıssız dilde, senin susuşun bir çınar büyütür

çınarın gölgesinde, ben kendimi yeniden kaybederim

rüyanın kıyısı, omzuma değiyor şimdi

kıyıda bir kayık var; kürekleri senin adın

kürek çeker gibi; kalbimi suya indiriyorum

su soğuk; ama suyun içi mevsimle dolu

mevsim dediğin, insanın içindeki göç haritası

göç ediyorum; her adımda senden bir parça

parça topluyorum; kırık hecelerden bir taç örerim

taç ağır; başım eğilir, ama gururum değil

gurur değil; bu, var olmanın çıplak tutanağı

tutanak yazılmaz; yaşanır, derin bir sessizlikle

sessizlikte bir kuş döner; kanadı zamanın kiri

kiri silmek için, senin bakışına yaslanırım

bakışın, aynayı bile kırmadan çözen bir su

o suyla, kederin mühürlerini tek tek eritiriz

erirken, gece geriye çekilir; karanlık incelir

incelen karanlıkta, ikimiz bir gölge oluruz

gölge oluruz; gölge de ışığa tanıklık eder

tanıklık ederken, “bu da geçer” susar içimde

çünkü geçmek, senden ayrı bir fiil olamaz

sen kalırsın; ben de kalırım, kırık hecede

kırık hece: dünyanın en kısa, en uzun evi