İmdat DEMİR

sevgilim
kardan kelimelerle yazıyorum
binefes
aralıksız
yağmak istiyorum
gözlerinden
kendimizi kaybettiğimiz çöllere;
sözlerinden beyazlamak istiyorum
gecenin ucrasına
alacasına.

Kuytuda sakladığın gölgeye kar serpmek,
üşüyen susuşlarını ısıtmak istiyorum.
Avuçlarında biriken kırağıya dokunmak,
titreyen hecelerine sığınmak istiyorum.
Sen yürürken kar taneleri yoluna eğilsin,
adımların geceyi yeniden kursun,
dünya senin ayak izlerine göre hizalansın.
Karda eriyen sesini görmek,
eridikçe çoğalan o sessizliği duymak,
bir hece daha düşürmeden yanında durmak istiyorum.

sevgilim,
kar yağdığında zaman yavaşlar,
yavaşladıkça kalbim sana yetişir,
gecikmiş bir nefesim varsa
kar alır, sana getirir.
Sen konuşunca hava susar,
susarken her şey berraklaşır;
karanlığı olmayan hiçbir kar
hakiki beyaz değildir.
Ben o beyazın izini süren yolcuyum,
sen içimdeki gizli mevsim.
Bir çığ gibi değil,
bir tüy gibi dokunmak istiyorum sana;
çığ düşürmeden, dağı yormadan,
yalnız seni çoğaltarak.
Sesinin ardına saklanan o ince ürpertiyi,
geceye karıştırmadan taşımak istiyorum.
Sana doğru savrulan her tanenin
içinde titreyen adımı duyuyorum;
belki duymuyorsun
ama kar susar, ben susmam.
İsmini söylemek bile kar yağışı gibi:
ilmek ilmek,
kat kat,
sessizce büyür içimde.
Aklımın çatısında biriken
her beyaz düşünce
senin omzuna düşmek ister.
Ben ise yalnız bir kelime değil,
bütün bir kar mevsimi olmak istiyorum;
ve senden başka hiçbir yere erimek istemiyorum.

sevgilim,
bütün yollar kapanmadan önce
sana varan son patikayı birlikte açalım;
çünkü biz karın ve gecenin
aynı düşten yapılmış iki yolcusuyuz,
karın içinde kayboldukça
birbirimizi daha iyi buluyoruz.
Ve biliyorum;
gecenin alacasına beyaz düşmek,
sen varsın diye güzelleşiyor.