İmdat DEMİR

Yağmur iner, taşır göğü,
Toprak kokar, karanlık ırmak,
Bir tanrının unuttuğu dua,
Yalnızlık eğilir kandil gibi,
Küllerinden doğmaz hiçbir söz.

Güneş batarken susar deniz,
İçimde yankılanır uzak bir çan,
Bir annenin kalbinde titrer gece,
Gölgem eğilir suya,
Işık, bıçak gibi sızar içe.

Dağlar taşır günahın ağırlığını,
Yel öper kırılmış dalları,
Her sessizlik bir tövbe,
Kuşlar bile fısıldamaz artık,
Merhamet, solmuş bir yaprak gibi.

Bir çocuk ağlar taş duvarlara,
Gölgesinde büyür rüya,
Işık, yarayı tanır önce,
Sonra unutur, geçer üstünden,
Ve karanlık, anne gibi sarar.

Kılıçla kesilmez zamanın ipi,
Bir bakış, bir âh kadar derin,
Kervanlar geçer gözyaşından,
Toprak dinler, gök bilir,
İnsanın sesi, kendi yankısıdır.

Mitlerden düşen bir at kişner,
Gök delinmiştir, yıldız sızar,
Zeus bile susar bazen,
Aşk, taş kesilir, tanrı unutur,
Karanlık, merhameti örter ipekle.

Yalınayak yürür kader,
Bir suyun yüzünde yanar ay,
Çiçek bile eğilir utancından,
Ve yağmur, bir kefaret gibi,
Temizler günahı, kirletir anıyı.

Rüzgâr, bir mezarın üstünden geçer,
Taş, kalpten daha yumuşak olur,
Bir dua kırılır dudakta,
Gölge, kendi nurunu taşır,
Ve ışık, karanlıktan doğar.

Merhamet, bir ırmak gibidir,
Bazen taşar, bazen donar,
Kurtuluş, gözyaşının ötesindedir,
Bir isim, bir yürek kadar ağır,
Karanlıkta parlar hakikatin tohumu.

Ey zaman, ey kör tanık,
Kır evrenin aynasını,
Işıkla yaz, karanlıkla sil,
Merhametin gölgesi uzun,
Ve biz, o gölgenin çocuklarıyız.